آغوش امید

بوسه ی گرم تو در نومیدی                        نوشداروی امیدم بخشید     

چشم ِپر مهرِ ِتو با من می گفت                 هیچ نومید به جایی نرسید!

پیش ِچشمم همه جا بود سیاه                  ناامید از همه چیز وهمه کس  

سیر از خویش و گریزان از خلق                   کرده پیوند به نومیدی و بس

آرزوها همه تاریک و تباه                            سخنم تلخ،چراغم خاموش   

مرگ بر زاری ِمن می خندید                      زندگی بار ِگران بود به دوش

پرده ی یأس نمی داد امان                        تا ببینم که چه زیباست جهان  

 دست در دامن ِامید زدم                          یافتم زندگی ِجاویدان

حالیا چشم ِدلم بر همه چیز                     کند از روزن ِ امید نگاه             

چه شکوهی ست در این کلبه ی تنگ!       چه فروغی ست در این شام ِسیاه!     

                                                                            

                                                                             ( فریدون مشیری)

 

شاید در شرایط کنونی امیدواری از سختترین کارها باشه.همه چیز می لنگه! فرهنگ ،اقتصاد،سیاست،اجتماع، انسانها !!!و خیلی راحت میشه همه اینها را جمع کرد و فاتحه ای برای همه چیز خوند!و یه گوشه کز کرد و منتظر مرگ شد یا حتی ...  ،در این شرایط از امید گفتن خنده داره! چند روزه به این فکر می کنم که ما به عوامل بیرونی بیشتر اهمیت میدیم تا عوامل درونی و این باعث میشه به عوامل بیرونی بیشتر امیدوار باشیم که مهارش هم زیاد در دست ما نیست و کم کم ما را از امیدوار بودن منصرف می کنه در شرایطی که امید با اعتماد به نفس رابطه مستقیم داره .اینجوری اگه یکی از عواملی که بالا اسم بردم لنگید، می تونیم دور بزنیم و از یه راه دیگه وارد بشیم (البته که همه چیز دست ما نیست و خیلی وقتها هم ممکنه به بن بست برسیم ولی از یه گوشه کز کردن چی به دست میاد ؟) و این باعث میشه که امروز را از دست ندیم و گوشه چشمی هم به فردا داشته باشیم.یادمون باشه که همه آدمهایی در خانواده ،شهر، کشور  یا دنیا تاثیر گذار بودن فقط یه آدم بودن !

پیشنهاد میکنم  زهرا(اندیشه کن) و مصطفی(خروس قندی)و محمود(سیب) ومجید(اتاق روشن) را هم که در این مورد نوشتن بخونید.

انعکاس حرفها؟؟؟

می خواستم بگم چه خوبه که آدم همان جوری که هست خودش را نشان بده ،می خواستم بگم چه خوبه که آدم همانی که هست باشه ،می خواستم بگم چه خوبه ... اما وقتی یه هفته متفاوت و پر از چالش را گذروندم ،وقتی دیدم زورم نمی رسه از حقم دفاع کنم و متهم به زبون درازی میشم،وقتی دیدم باید برای توجیه خودم بگم نباید سخت گرفت و اینگونه از حقم گذشتم، وقتی دیدم ناچارم سابقه خبرنگاری و فعالیت سیاسی  و ... را مخفی کنم تا پذیرفته شده باشم،وقتی دیدم باید دغدغه ها و تفکراتم را نشون ندم تا روزهای قابل تحمل تری داشته باشم و وقتی دیدم ...اون موقع بود که تصمیم گرفتم ..کلاس نگذارم! و بیشتر فکر کنم که به راستی چه باید کرد؟؟؟چطور میشه هم بود و هم پذیرفته شد؟؟؟چطور میشه هم گفت و هم از حقوق حقه محروم نشد؟؟؟چطور میشه...؟؟؟ ای کاش کمی از حرفها در میدان عمل،جوابگو بود!

 راستی یه سری به دوستانم بزنید اونها در این خصوص مطالب جالبی  نوشته اند:مرضیه(بدون سانسور)، مریم(باران)،محمود(سیب)،زهرا(اندیشه کن)،مجید(اتاق روشن)،راعی فرد(مهر ایران)

پ.ن:راستی اسرار نهان هم یه ساله شد(باورتون میشه که من یه ساله دارم غر می زنم؟)